Küçük Dünyam

DOSTLAR VARDIR!

9/6/2007 ·

 

Olmasa da olur dediğimiz insanlarla dolu hayatımız; tanıştığımız, selamlaştığımız, klasik cümlerle iletişim kurduğumuz, yanıtlarını merak ettiğimiz sorular sorduğumuz…

İyi insan olmadıkları için mi uzak dururuz onlardan? Hayır, hiç sanmıyorum.

Gönülde biter her şey; akla yararlı gelse de samimi bir ilişki, gönlün hayır dediğine ısınmak mümkün olmaz…

İster dünyanın en yakışıklısı, ister dünyanın en güzeli olsun, ister en zengini, ister en komiği, ne yapsa nafile; yüreğine ulaşamaz…

Başkası için özel olan, senin gözünde dünyanın en sıradan insanıdır ve…yüzüne bakmaz kimisi vazgeçemediğim dediğinin…

Gönlümüz hükümdar; kime ne paye vereceğini o belirler…

Kimine “dost”, “yar”, kimine “tanıdık”, “arkadaş” deyip, çıkar işin içinden…

Özünde iyi olduğuna inansam da insanların, herkesi sevemem onun yüzünden…

Hem kalabalıktan da hoşlanmaz zaten; sevginin, sevdiklerinin hakkını vermek ister.

Sonuçta, sevmek büyük bir sorumluluktur; emek vermek gerekir, ilgilenmek…

Sevdiğim her insanın yaşamına bir anlam katmalıyım; zorlu ve vazgeçilmez bir serüven olmalı; dost dediğim insanlarla aynı zaman dilimini paylaşmak!!!

Hani, bilirsiniz işte! Dostlar vardır çiçek gibi; koklar koklamaz alır götürür bütün yüklerinizi…

Evsizseniz ya da odun kömür bulamıyorsanız yakmaya; uzundur kış geceleri…

Dostlar vardır soba gibi; yüreğindeki ateşte ısıtır ellerinizi…

Dostlar vardır; fırtınada sığınak, güneşte gölge; yanarken buz gibi su dökmez üstünüze, aksine; harlandırır ateşi, bilir ki; yanmayanı hiçbir şey söndüremez…

Dostlar vardır, yıldız gibi; hava kapalıyken bile, kapkara bulutların bekçisidir gökyüzünde…

Dostlar vardır, arada bir uğrayıp alt üst eder yaşamınızı; dili zehir zemberek, bakışları keskindir…

Dostlar vardır, gül gibi; sarılırken yaralanmayı göze almanız gerekir. Hani kiminin yoluna halı sersen kar etmez…

Dostlar vardır, minderde kafi gelir, sen olursan fark etmez..

Dostlar vardır, rakısız çözülmez dili, muhabbeti çekilmez, dostlar vardır, efkarının sebebi bir bardak demli çaydır…

Dostlar vardır, omzu her derde devadır…

Dostlar vardır, iyi bir öğretmen gibi, nasıl sorulacağını öğretir…

Dostlar vardır, dağ gibi vakur, toprak kadar bereketli, mert…

Dostlar vardır, ney gibi hüzünlü, saz gibi asi, şiir kadar büyük…

Dostlar vardır, türkü gibi, her zaman söylenmeseler de her daim içinde taşır sevdasını, yangınını, bulaştırır bir gönülden diğerine…

Dostlar vardır, baki; tanıştığın gün doğar, yittiği gün ölürsün! Zamana ve darbelere; yollara ve hasretlere dirençli…

Dostlar vardır, közde mısır, kadehte şarap, ateşte yanmanın da, şarapla sönmenin de tadı damağındadır…

Dostlar vardır, yüreğine kök salmış bir çınardır; hiçbir  şey deviremez; gönülden gönüle kurulmuştur köprüler, ne yaşansa atılamaz…

Dostlarımız vardır, bizlere benzerler biraz…

Dostluklar vardır, erken dolar vadesi; dostluklar vardır, devam eder ahrette!!!

İşte böyle dostlardır; her şeye lanet ettiğin günlerde bile, yaşamını güzel kılan…

Gönül her yerde onları arar.

Ve bulduğunda haber gönderir bize; bir sıcaklık yayılır yüreğimize; bunda bir iş var deriz, takılırız peşine…

Dost olalım gönlümüzle!..

 

alıntı

 

Yorum (yok) Yorum yaz!

gönül gülümüzden

2/5/2007 ·

 

Resulullah (sav) yere bir çizgi çizdi ve; “bu insanı temsil eder” buyurdu. Sonra ikinci bir çizgi çizerek; “bu da ecelini temsil eder” buyurdu. Ondan daha uzağa bir çizgi çizdikten sonra; “ bu da emeldir” dedi ve ilave etti; “işte insan emeline kavuşmadan ona daha yakın olan eceli ansızın geliverir.”

 

 

Yorum (yok) Yorum yaz!

işte böyle

2/5/2007 ·

 

Hayatın attığı tekmeler yetmezmiş gibi.

Bir de insan insana neden atar.

Herkes birbirinin kuyusunu kazar.

Ya çelme takar, ya da çukur kazar.

Sırf yerde olduğunu, süründüğünü görmek için.

Başka açıklaması var mı?

Bence yok.

Her an etrafını kollamaktan yol bile bitmez.

İstedeğimiz yere kadar gitmez.

Zaman yetmez, tuzsuz bir Dünya’lı oluruz.

Bu kadar zor mu? olmalı yaşam standartları.

Bu kadar mı zor? insan olmak, insanca davranmak.

İnanılmaz acı bir hayat.

Pembe gözlük takıp gezsen bile.

Karanlıkları görmemek mümkün değil.

Yaşam karanlık, mezar karanlık.

Nerde? Aydınlık.

Sadece güneş olması mı? yoksa yıldızların parlatması mı?

İnsanlık, insanlık hep mi karanlıkta kalacak.

Hiç mi? aydın görünen yüzler aydın olmayacak.

Maskelerin arkasında saklı kalıp sahte gülücükle gezmekten utanmayacak.

Gerçekten göründüğü gibi mutlu bir yüz var mıdır?

Hep merak etmişimdir.

Gülüşler, atılan kahkahalar gerçek mi diye.

Herkesin bir derdi var gülerken ağlar.

Güldüğünü sanıp kahkahalar atar.

İçi ağlar ama saklar, büyük bir sır gibi.

Paylaşmaz ağlar kendi içine akar.

Paylaşır ağlar dost bildikleri de onunla ağlar/mı.

Yoksa içten içi güler de oh der/mi.

Her ikisi de mümkün.

Görünen köyler var, yaşanan görmüşlükler.

 

 

Yorum (yok) Yorum yaz!

« Önceki :: Sonraki »