Bir adam anlatıyor ve bir avukat dinliyor:
Karımı 1988'in sonbaharında kaybettim...Yedi yıllık evliligimizin iki yılını kanser tedavisi için hastanelerde geçirmiştik...Karım, her evlilik yıldönümümüzde ikimizin fotografını çerveler "Bunlar bizim hayatımızın gölgeleri" derdi...Öldüğünde, yedi tane resmimiz vardı...97'nin bir gecesinde onu aldattım...Oysa ona sürekli onu ne kadar çok sevdiğimi ve sonsuza kadar sadık kalacağımı söylerdim...Ölmeden iki hafta önce yine aynı kelimeleri tekrarladım...Tuhaf bir gülümsemeyle baktı bana ve sadece "Biliyorum" dedi...
İzmir'e kar yağdığı gün, yani bir ay önce evdeydim...Fotograflarımıza bakıyordum yine... Her çerçevenin altında bir harf olduğunu ilk kez o gün fark ettim .A.R.K.A.S.I.N.. gerisi için yılları yetmemişti...Sanırım "arkasına bak" yazmayı niyetlenmişti...Hemen çerçevelerin arkasına baktım...Hiç bir şey yoktu...Sonra tuhaf bir şey dürttü beni, hepsini teker teker söktüm...İnanabiliyormunuz her birinin arkasından mektup çıktı.!.Geçirdiğiz her yıl için sevgi dolu sözler yazmıştı...1997'deki resmimizin içinden çıkan zarf ise simsiyahtı ve içinden şu sözler çıktı:
"14 Mart 1997/ gözlerin bana başka birine dokunmuş gibi baktı...Söylemene gerek yok biliyorum..."
İçim acıyor şimdi...Çünkü kadınlar biliyor, hissediyor...
Paylaşmak istedim...seni seviyorum diyenin sevgisinden şüphe et...
Çünkü; Aşk sessiz, sevgi dilsizdir...
Gerçektende hissediliyor, yanında yakınında olmasa bile...Kilometrelerce uzağında olsa bile, sevmesini bildikten sonra varlığıda yokluğuda hissedilebiliyor...
ALINTI
