Hayatın attığı tekmeler yetmezmiş gibi.
Bir de insan insana neden atar.
Herkes birbirinin kuyusunu kazar.
Ya çelme takar, ya da çukur kazar.
Sırf yerde olduğunu, süründüğünü görmek için.
Başka açıklaması var mı?
Bence yok.
Her an etrafını kollamaktan yol bile bitmez.
İstedeğimiz yere kadar gitmez.
Zaman yetmez, tuzsuz bir Dünya’lı oluruz.
Bu kadar zor mu? olmalı yaşam standartları.
Bu kadar mı zor? insan olmak, insanca davranmak.
İnanılmaz acı bir hayat.
Pembe gözlük takıp gezsen bile.
Karanlıkları görmemek mümkün değil.
Yaşam karanlık, mezar karanlık.
Nerde? Aydınlık.
Sadece güneş olması mı? yoksa yıldızların parlatması mı?
İnsanlık, insanlık hep mi karanlıkta kalacak.
Hiç mi? aydın görünen yüzler aydın olmayacak.
Maskelerin arkasında saklı kalıp sahte gülücükle gezmekten utanmayacak.
Gerçekten göründüğü gibi mutlu bir yüz var mıdır?
Hep merak etmişimdir.
Gülüşler, atılan kahkahalar gerçek mi diye.
Herkesin bir derdi var gülerken ağlar.
Güldüğünü sanıp kahkahalar atar.
İçi ağlar ama saklar, büyük bir sır gibi.
Paylaşmaz ağlar kendi içine akar.
Paylaşır ağlar dost bildikleri de onunla ağlar/mı.
Yoksa içten içi güler de oh der/mi.
Her ikisi de mümkün.
Görünen köyler var, yaşanan görmüşlükler.
